Sevdanın Çatısı Anlayana Şahittir

Boya görmez sıva görmez

tamirat görmezseniz eğer...

Nem gelir sel gelir kar gelir yağmur gelir

rutubet gelir...

Dağılmaya başlarsınız...

Ve mazide sayfa sayfa unutulur gidersiniz !..

Ufalanırsınız, parça parça dökülürsünüz.

''Bir zamanlar sur gibi duvardı,

yazık dökülmeye,

elle bile sökülmeye başladı'' ...

Sonra

''ne duvardı ...

çökerken bile kimseye zahmet vermeden,

kimseye zarar vermeden çöktü gitti !'' derler...

Kimi çöksün diye bekler...

Kimi neler gördü bu duvar,

''acı patlıcanı kırağı çalmaz'' diyerek dalgasını geçer.

Kimide elinde her imkan varken,

gel hayrına kurtar şu duvarı deseler

parmağını bile kıpırdatmaz !...

Ekşi suratlı duvarı,

gece-gündüz gıcırdayan kapıyı,

çekmeyen bacayı kim sever, kim ister?

Aşağı tükürsen sakal yukarı tükürsen bıyık diye boşuna söylememişler.

Cam dediğin kırılır.

Sıva dediğin boya dediğin dökülür...

Bina oturdu derler

duvarlar çatlar

değil zelzele sokaktan kamyon geçse

kolonlar, kirişler patlar.

Tamirat, tadilat, sıva, boya, cila...

Hep huzur içindir.

En yukarıda çatı var !..

Çatı hamal gibi bir şey...

Başını kaldıran onu görür.

Öfkesini bir yerlerden çıkarmak isteyen,

vurun abalıya misali hep ona bakar,

sataşır, laf çarpar, gücü yetmezse dedikodu yapar,

yıpratmaya, eleştirmeye başlar.

Oysa, çatı başka,

bambaşka bir şeydir !..

Doluya, yağmura, rüzgara, kara geçit vermez.

Çatının çektiğini, ne duvar bilir, ne tuğla, ne taş...

Kapı ve pencerelerin duyduğu

ve sarsıldığı dedikodular vız gelir çatıya...

O onların yarım-yamalak bildiğini

açık-seçik bilir, duyar, şahit olur !..

Çatı anlayana bir hamidir.

Korur, gözetir, kimin ne maksatla geldiğini bilir.

Kapıya doğru gelenlerin

ruh hali yüzlerine yansıdığı için

anlar vaziyeti.

Gelenin yürüyüşünden sezer niyetini...

Çatı kalkan gibidir haddizatında...

Duvar göçse tamir edersiniz.

Kapı kırılsa birkaç tahta ile açılır-kapanır hale getirirsiniz.

Cam kırılsa değiştirirsiniz.

Maazallah çatı çöktü mü

altındaki binadan eser kalmaz.

Çöken bir çatının altında kalan yapıdan

bir daha hayır gelmez.

Çünkü taş üstünde, taş kalmaz...

Yeniden toplanıncaya, toparlanıncaya kadar,

bina, bina olmaktan çıkar.

Bir çatı altında olmak,

o çatının altında toplanmak

tarif edilemeyen bir duygudur aslında...

O çatıyı ayakta tutan

bütün unsurların

ona verdiği en büyük güç ve destek sevgidir,

samimiyettir,

onu ayakta tutmaya olan inançtır.

Asırlarca ayakta duran,

temelinden harcına, çatısına kadar

ayakta kalan yapıları hangi sevgi,

hangi samimiyet böylesine birleştirdi,

böylesine birbirine kenetledi ,hiç düşündünüz mü?..