Sevdaya Has

Bir şarkı tutturuyoruz ikimiz

Şöyle içten, hevesli, sıradışı

Bestesinden küçük kaçamaklar yapıyoruz

Uzatıveriyoruz derin derin

İçindeki sevdamıza has kelimeleri

Sonra sen nakaratlarında susuveriyorsun.

Ben öyle çıplak, çığırtkan kalıyorum ortada.

Bet sesimi senin sevda tonlamalarında

gizlediğimi atlıyorsun umursuz.

Kızaran yüzümü, utancımı izleyip

Gözyaşımı kahkahanla ayıyorsun.

Gözlerim kirli sularla yıkanıp

alnımdan topraklı bir yol çiziliyor dudaklarıma.

Yüreğimin çocukluğu belletiyor kendini bu sulu toprakta.

Annesinin bakmayı unuttuğu kirli çocuklar gibi çocuk.

Çocuğum ya,

Unutup, elimin yüzümün kirini

Yeniden şarkılar söylemeye başlıyorum seninle.

Sırf sevdamıza has kelimeler uzasın da uzasın diye.

Nakaratta susma artık, olur mu?