Sevgi Dünyası

Bir çocuk gülüşünde saklıdır hayatın sırrı,

Eski bir mahalle sokağında,

Sarmaşık kaplı bir ahşap kapının ardında...

Toprağa düşen ilk tohum gibi sessiz,

Kötülüğe tebessümle direnen bir yürek...

Taşlaşmış kalplerin ortasında yeşeren bir filiz,

Güneş sere serpe dağıtır ışığını hiç kimseden esirgemeden.

Benim gönlümde bir merhamet sevdası;

Bir tebessüm kadar sıcak,

Bir dua kadar sade,

Bir/az da kırılsa da affetmeyi bilen bir erdem...

Ah! Ben bu sevgiyi kime anlatayım?

Çıkar hesaplarının, soğuk yüzlerin arasında,

Kendi hüsnüniyetine sığınmış bir yolcuyum.

Sevginin kıymetini pul eden bu çağda,

Koyun beni bir dostun samimi duasına,

Kuytu ve içten bir selamın kucağına,

Gönül/süz kalmayayım...

Kaç kere kırdılar dalımızı, bilir misiniz?

Kaç kere karanlığa bir mum yaktık,

Kaç kere içimize attık?

Anladım ki şimdi ben,

Sevginin bittiği yerde her şeyin bittiği o hakikatteyim...

Gönül dünyamda,

Kini rehber edinenlerin,

Gönül yıkmayı hüner sananların,

Sevgiyi ziyan edenlerin merhametten bihaber olduğu bir zamanda;

Şimdi bir/az da

Kalbinde sevgiden bir zerre taşımayan taş yürekler utansın,

Bütün nefretler sussun,

Sevgiyle çarpan o masum yürekler kazansın...