Sevginin Gizli Mabedi / Gözlerin Sevişmesi

Geçmişin derin izleri bırakmaz peşimizi

her defasında kalın duvarlar örülmüş gibi

çıkar karşımıza

ve değdikçe tenimize

kanar durur yüreğimiz

gözlerimiz ise

gülümseyen yüzlerimizi sanık gösterir gibi

acının demlenen suyu gibi

akar durur derinden derine.

Mahkeme kurulur

koltuklar sayılı

tanıklar yeminli

biat edercesine örtüyor yalanları

ya da savuruyor görmek istemediğimiz

ama aslında yokluğu yürek burkan

ne varsa gider durmaz akan nehirlerden.

Ne sanmıştık

ya da ne sevmiştik biz

bir parça masumiyet mi

yoksa azgın dalgalarla

kıyılarımızı kamçılayan gurbet şarkılarını mı

neydi bize engel olan

neydi bizi suskunluğa iten

bir zamanlar

dalgalar ile masumiyeti kamçılayan deniz iken

nasıl olduk durgun menderes gibi

yalnızlık nehri

İkiz yıldızlar geliyor kimi zaman aklıma

ve gülümsüyor gamzelerim

ağlamaya başlıyor gözlerim

öylesine yalnız

öylesine hasret iki yıldızın

bir galaksi içerisinde

dönüp dururken

birbirlerini seyredişleri geliyor

gözlerimin önüne ve çılgın aşıklar gibi

sevgiyi gösterircesine

gurbetin figanını haykırıyorlar

pas tutmus kalplerin kulaklarına.

Her başlangıcın bir sonunda gelen

yenilikler gibi sarıp sarmalamaz mı

her cümlenin başını

duyulmaz dediğimiz acılarımızı

duymaz mı Tanrı ya da göğün sakinleri

bataklığın halkına seslenmez mi

sessiz bir melodi tınısında anlatmaz mı

olan biten ne varsa

çamuru içinde açan papatyalara

beyaz taçlar kirlenir sanılmışsa da

aslında tek bir yağmur tanesiyle

temizlenmez mi geçmişin bize yaşattırdığı

her neyse alıp götürmez mi

mazinin gümüş kilitli sandığına

açılmaz mı altın anahtarlar ile

elmas taşlarla süslenmiş umudun

mavi tonundaki sır kutuları

ve keşfedilenin sevgi olduğu

sırların arkasında saklanan ilahi kelimenin

sevmekten geldiği görülmez mi

gözlerden akan her kar tanesi beyazlığında

gelen yaşların derininde.

Peki neydi bizi alıkoyan düşünce

ya da bizi bizden uzaklaştırıpta

tenimizi yaralamaya sebep olan

duvarlara çarptıran neydi

şüphe miydi yüreğimizde

sakince ama kasvetli bir rüzgarın

yalanlarla dolu iki yüzlü esişiyle gelen

dokunuşları mı yoksa bilinmezliğin

sancılı doğumlarına tanıklık eden

kara taşlı kuyular mıydı

doğan ise çölün sert mevsiminde

kaktüs dikenleri arasında büyüyen

bitki örtüsüydü

bize mutluluğumuzda

sabah gibi güneşin en kasvetli sıcaklığı

ama mutsuzluğumuzda

gecenin en soğuk kış saatlerinden bile

acı ve hüzün dolu yakarışlar barındıran

geçmek bilmez zaman misali gibiydi.

Her merhaba deyişimizde

veyahut iyi ki varsın söylemlerimizde

bizi yanıltmaya iten

hüsrana uğratmak için

acının tanıklığını etmiş

kuru meşe ağacından yapılmış bir direkte

bağlı köleye vurulan siyah tonunda

kamçı gibiydi hayatın olmaması gereken

her gidiş ve her bitiş

çünkü gidişlerin hepsinde

yok muydu bir ağlayış

ya da bir yakarış kopmaz mıydı

duyulmayan iç sesimizin

figan dolu haykırışları.

Evet bir sanık bir de tanık gibi duruyordu

zamanın durdurak bilmez akan kumların arasında

iki ruh iki beden ikiz yıldız gibi

evrenin herhangi bir köşesinde

herşeye rağmen asılı durup

boşluklarda sarhoş gezginler gibi dolaşan

ve ne olursa olsun

birbirlerine bakmaktan bıkmak bilmeyip

mesafelerin yalnızlığına aldırış etmeden

gözlerle sevişler dudaklarda ise

sevgiyi haykırmaya hazır volkan gibi

aşkın saf halinde birbirine yaklaşan

çünkü tenlerin birleşmesinde

saklıdır hayvani duygular

ama asıl sevgi gözlerin sevişmesindedir

çılgınlar gibi sevdiğini haykırır gözler

tek duyan ise ruhun en duru halidir

ve orada saklıdır

sevginin gizli mabedi.