Sevgi/sizsiniz

Mahsen yerine çevirip elime verdiğin

sevgisizlikten yapılma evim var benim,

Perdeleri parmaklıktan

pencereleri ise prangadan yapılma..

Her atılan sağlam temel sallanırdı parmak aranda

ayrılık parmağınla yerle buluşma sahnesi

yaşattığın ana kadar..

İşin can alıcı noktasıydı belki

bu yaşattıklarına rağmen,

hiçbir adalet'in

tebessümlerimin katilini gösteren bir hüccet bulamaması

senden yana...

Güneşlerin târâblığı gözlerimizdeki

revnaktan anlaşılıyor yine,

Sema'ya gözünü dikenin canını yaktığına göre

içimdeki senden hallice bir aşk yaşıyor olsa gerek,

Bu yüzdendir yakıcılığının insanların başına geçmesi

ve ekmeği ikiye ayırırcasına

sevgilileri farklı yollara düşürmesi,

Bu fasılada tuhaf olan tek şeydi

aklıma güneş yerine yalnızlığın geçmesi.

Hangi âbgîne'ye gözümü diksem

senin dedikodun dönüyor yansımalarda,

sözler yarım yamalak dilden kaleme

dökülürken düşündüm seni ve yanındakini,

Ne kadar mutlu olduğumu anlatmaya çalışmaktı

bu gece ki yalnızlığı unutmak için oynadığım oyun,

Söylesene hangi ağaç parçasından koparılarak yapılmış

kalem ve kağıt,

yazdığım bu mutluyum masalına inanır ki..

Yalnızlık evinin,

her bir köşesi gibi

karanlığa saplanıyor vücudum

ve hayat çok sevecen bu yalnızlığın gölgesinde,

Sımsıkı sarılıyor nefsime

kesiliyor havayla olan sohbetim..

Dostlarımla yaptığım hasbihal sahneleri ise

kalbinin benim için ayrılan cestesi kadar boş,

Çünkü hiçbir dostum imkan'sızıma,

dur diyecek kadar cesur değil...

Zor günlerimde yanımdaki dost bozuntuları dışında

mutlulukla barındırdığım tek şeydi,

soluyup dışarı bırakırken

çıkardığım soğuk buhar..

Birde rüzgara kapılmış nümûzeçlik saç telin,

İşte benim mutluluğum sadece bu kadar...