Seyrelti Sığınağı...

Dönüp sessizliğe

Çözdü saçlarını

Düştü ateşten sıcaklığı

Şikâyeti yokmuş gibi

Tanrının gözünden çaldı birkaç damla yağmuru

-Gürgeni göğsünde taşıyan kadınlar-

Hiç unutmaz!

Tehirli sevdalara sardıkları hüznü

O yüzden hep ıslaktır kuzeyin yüzü

Kısadır ömür

Hayat nehri neşidesiz fısıltı

Sırmalı kitaplarından mesnevi serhatlara taşınır adı

Geçmez öte/ye

İçini seyreltir

-Sağır toprağın tatlı yalnızlığına sığınır-

Bilmez!

Geçti geçecek

Ömrünün yekpare baharı

Dünya diye bildiği penceresinden

Yıldızlara uzanıp

Ay doldurur beyaz tenine

Tutku gecenin ulu uykusudur

Çeker bulutları üstüne

Kederli öpüşleri söndürür yüreğinde

Derinliğinden çıkılmaz düze

Çöle çevirdiği dudaklarında

Titrer bir şark/ı

/Kasnağımda bülbül

Kalır benliğinin bahçesinde

Üveyleşen gül

-Ruhunu bırakan gider mi?-

Ayrılıklara

Uzaklara

Karagürgen oldu kül/