Seyyibe-1 -Umut Yolculuğu-
Kim bilir..
Daha kaç zaman geçecek
Ne çok özlese de baharı
Belki yaza yonca bitecek
Kah soğuk rüzgarın şiddeti
Kah sağanak yağan
Yağmuru, kar'ı
Yaşıyordu Seyyibe
Bir mevsimler sarmalı
Vakitler ona hali intizardı
Gördüğü içini donduran
Tüm şiddetiyle esen
Deli rüzgardı
Kimi zaman
Hızı azalıp çoğalan
Kimi zaman
Hiddetiyle kasıp kavuran
Savruldu Seyyibe
Ama asla eğilmedi
Bir çınar..
Devrilir mi öyle kolay kolay
Tatlı bir okşamadır sadece
Onun güçlü bedeninde bu hal
Her bir yaprağını
Savurup götürse de
Elbet güneş yeniden doğacak
Yeni gün ile birlikte
Taşlar yerli yerine oturacak
Ahit verdi
Öksüz kalan ilkbahara
Yeşertecekti onu
Tüm olumsuzluklara inat
Önce etrafını sarmalayan
Tüm dikenleri temizledi
Sonra ekti tohumları tekrar
Özenle ruhuna ekledi
Ve bekledi..
Biçmek için hasat mevsimini..
Denedi.. denedi
Hiç vazgeçmedi
Her seferinde bir daha
Bir daha denedi
Tohumlar kah filizlendi
Lakin çiçek vermedi
Kah çiçek verdi
Onlar da kendilerinden bir haberdi
Gem vurur can acıtır
Nasıl da soğuktur
O buz gibi demir parçası..
Seyyibe üşüyordu yine
Lakin umutları sıcaktı
O yine vazgeçmedi elbet
Umutlar yine bir başka bahara kaldı
Ve her şeye sil baştan yeniden başladı
23 Şubat 2009 İzmir