Şifay-ı Çeşm

Nazar kıldım o mâh-ı bî-nazîrin çeşm-i nûruna, Gönül düştü o dem aşkın bilâ-had nâr-ı kûruna.

Ecel peymânesi dolsa, kesilse vâde-i ömrüm, Fedâdır cân-ı bî-çârem o müjgânın füsûnuna.

Ne tabîb kâr eder artık, ne lokmanın şifâsı var, Vallâhi derdime dermân o gözlerin derûnunda