Sigaramın Sönmemiş Külleri

Sigaramın sönmemiş külleri,

Geceyi saran bir hüzün gibi,

Her nefeste biraz daha tükenirken,

Düşüncelerim kaybolur, derin bir sis gibi.

Yalnızlığın ağırlığı çöker üstüme,

Sokaklar boş, duvarlar sessiz,

Gecenin karanlığında bir iz sürerim,

Sönmemiş küllerde, yitip gitmiş.

Anıların gölgesinde yanan ateş,

Bir zamanlar sıcacık, şimdi ise serin,

Sigaramda kalan son umutlar,

Sönmemiş küllerde saklıdır derin.

Gözlerimde biriken yaşlar,

Sessizce akar, bir iz bırakmaz,

Sigarama sarılırım, belki unuturum,

Ama her nefes, acımı azaltmaz.

Kül olur yavaşça, geriye kalmaz bir şey,

Küllerle birlikte savrulur umutlar,

Gecenin sessizliğinde kaybolurum,

Sönmemiş küllerde, yitik yıllar.

Geceler uzun, sabahlar uzak,

Sigaramın dumanı savrulur rüzgara,

Her nefes, bir veda gibi,

Sönmemiş küllerde, içimdeki yara.

Sigaram biter, duman dağılır,

Ama küller, hep kalır geride,

Bir hatıra, bir iz, bir hüzün,

Sönmemiş küllerde, ömrümün hecesi.

Her sabah, her gece,

Sigaramla yanan hayaller,

Sönmemiş küllerde saklı,

Bir daha doğmayacak günlerin.