Şiir Değildir

bulutsuz gökyüzünün çıplak yüzü

güneşin acımasız bakışlarına dayanamayan dünya

karanlığın ötesi ve sonsuz acımasızlığın kavurduğu handa

topraktan vücut bulan ben meçhulüm kendisini aldatan

hiçbir yerde hiçbir kişi tarafından bulunamayan ben meçhulüm

kalbimi ayak izleri üzerinden vicdanımı imgelere feda ettiğim şiirlerde arıyorum

kötüsün dediler kötüyüm bir zaman hikayesine dönüşen ruhum asla ölmüyor

bir garip yolcusun dediler yolcuyum ama yolum bitmek tükenmek bilmiyor

bir günüm trajedisi ve onun içini dolduran bolca hayal bir hayal ve içini dolduran komediyim

tek kişilik ve tek perdelik son oyun

ağzım ve gözlerim birinden toprak diğerinden yaş dökülüyor

tuza basıyorum acılarımı bir sela duyuyorum ömrüm toprağa çöküyor

toprak nispet yapar gibi ben nispete muhtaç ama sayıklamalarım olabildiğince çıplak

derimi yüzüyorum dişlerim gıcırdıyor ve tam o sırada sela bitiyor

ben ölmüşüm hasat zamanından kalmayım ve hasat bitti

benim yegane arzum huzura kavuşmaktı

yaralarımı saracağımı umduğum bomboş bir dünyadan geldim

beni sarmalayan ihtirasıma ruhumu avlayan korkuma

hayatımı koca bir hiçe indirgeyen

o zalim o amansız tutkuma yenildim

suçluyum

suçum

sevmek benim kendime ve dünyaya karşı giriştiğim hırsızlıktı

hep çalıyordum zaman benim en derin acılarımı söndürürken

insan yeniden yeşertiyordu yara bere içinde kalan dünya

ve kentlere korku veren bayramlar kutlanıyordu

delilerin krallaştığı delillerin karartıldığı han da ben

parmaklıklar arasındaydım sadece şiirlerin tanıklığıyla

beni seyreden omzumun üstünden toprağa

ebediyetten ebediyete intikal ettim

şimdi buradayım

suçluyum

çünkü

insanım

her şey bitiyor şey kalıyor geride

tanımsız duyguların içinde boğulan insan yok oluyor

gerisinde bıraktığı mutluluk bizden çok

diyorum size denedim

denedim beceremedim

buysa insan duygudan yoksun

buysa yaşamak işte ben suçluyum