Şiir Sarayında Kafiye Çiçekleri
Öyle düşlemekle olmaz,
Öyle düşlemekle sarmaz acı.
Etinde tırnak izleri olmalı ,
Tutamadığın birçok anıdan kıpkırmızı.
Parçaladığın sayfaların arasında üşümelisin,
Parçalanan hayatının ortasında,
Parçalanan hayatların ortasında,
Şiirden bir yelken açmalısın zamana.
Fırtınalardan bir nefeste geçmelisin,
Kurtulanı olmayacaktır unutma,
Hiçbir zamanda olmadı,
Sen ölenlerden binlerce kez fazla ölmelisin.
Şairsen şairsin,
Şairsen şairsin ulan,
Sarhoş olup sokakları sersem gibi geçmek değil,
Ayık olup ,
Acıları kana kana içmelisin.
Öyle düşlemekle olmaz,
Çıplak bir kadın mı sandın dizeleri,
Tarihe yazıldıktan sonra ,
Üzerinden tekrar tekrar geçeceksin.
Mona Liza'nın portresine bakıp,
Otuz bir çekmeye de benzemez hayat,
Acı ulan bu ,
Birileri yanı başında açken,
Ölüyorken ,
Sömürülüyorken,
Sen zırvaları yazıp zevke mi geleceksin?
Düşmeyeceksin.
Sürünmelerin okunacak destanlarla,
Vatan da olsa ,
Kadın da olsa hissedeceksin.
Hissedeceksin ulan hissedeceksin,
Acıyı adam gibi dillendireceksin,
Yoksa kim sikler şairi memlekette.
Öyle düşlemekle sarmaz.
İçtiğin sigaranın,
Üzerine çöken kokusu mu sandın acıyı.
Elinde kalem,
Bir kürek mahkumu gibi asılacaksın ömrüne.
Sen yaşadıkça kapkara aydınlıkları,
Yazdıkça karanlıkları ,
Yüz çizgilerin derinleşecek.
Sadece kalbini değil,
Kalemini de kıracaklar hayatta.
Ellerin mahpushane parmaklıklarında,
Nasırlarınla tebessüm edeceksin sayfalara.
Öyle düşlemekle olmaz,
Sen müebbet acıların dilisin,
Yağlı urgan korkusuyla sinmesin kelimelerin.
Her yeni şiir başlangıcında,
Sevgilini değil ,
İdamını bekleyeceksin.
Şairsen şairsin ulan.
Rüzgara uyup,
Meltemler gibi ılık esmeyeceksin.
Bir isyanın bir devrimin sembolü,
Dili olacaksın,
Sert Rüzgarların karşısında kayalar gibi dik duracaksın.
Tutunacaksın ulan acılarına ,
Hayatı yaşamaya tutunacaksın.
Öyle düşlemekle olmaz,
Öyle düşlemekle sarmaz acı.
Gidip sen sarılacaksın en acı gerçeklere,
Etinde tırnak izleri,
Tutamadığın birçok anıdan,
Kıpkırmızı roller biçmelisin kendine...