Şiirdaş

akmaya başladığında zehri

uzak topraklara yağardı bulutsuz

akıp giderdi şiirdaşına

bütün palyoçalar ağlarken o gülerdi

bir terslik vardı bu işte bilirdi

şiir çiçekleri dikerdi uymadan önce, konsun diye simsiyah kelebek

koklamasın diye eller, yolardı sonra hoyratca

kara dut lekesi bırakırdı, ruhunun ruhunda

gecenin en olmaz saatinde

havlarken iç sesi

kızardı aç şehrin tok köpeklerine

ürkekce çalardı akortu bozuk sazını

kanardı saka kuşu

yaprakları bitmeyen papatyalar görürdü rüyasın

kararı

kararsızlıktı

haz da gerçek miydi en az acı kadar

hüzünle yuğrulmuştu ya hani insanın hamuru

sevinçle açılmış, acıyla pişmiş

şeytan yanı beslenirken

melek yanı inkarlarda, sızar kalırdı

salardı saka kuşunu

simsiyah