Şiirde Mahrem

Talih, kök salacağım toprağı üstüme örter

Recm kalbindeyse

Kendinden uzaklığından çakılır tabutun

Nefesin, mahrem der

Göğün türküsünü gözünde ağırladığından

Maviler dolmasın denize

Yeşil inmesin dala yaprağa

Biçimler sesler renkler

Son yalana ulanan aldatan ayna...

Tekrar dağılmak için toplan

Tekrar ağlamak için gül

Tekrar ölmek için yaşa...

Dirileceğin toprağa gömdürmek

Ruhumun benden habersiz işlediği son suç

Mahrem eller

Mahrem sevmek

Mahrem sevişmek

Ölmek bile mahremken

Yaşadım dediğim hayatta

Nefesime etim

Nefessizliğe but

Hudutsuz

Sonsuz

Bir mavi köpürürken söner

Bir beyaz kar'a öykünürken kirli

Kapı pencereyi bilmez

Duvar neyi kapattığını

Her şey uyuduğu zaman...

Az giderim kendimden

Uz dönerim ölümden

Uyumakda mahrem...

Safkan acılar basamak

Hadi...hadi ...hadi hadi...

Gökyüzü ...

Helâle tutanacak tek dal yok...