Şiirler Ekerdik Geceye

niçin hazin bir unutuluşla

hüzünlerle eğiliriz geceye

ya da, bir çığlıkla yalanlara

sürmeler çekeriz özenle? ..

kendimi ellerine bırakınca

ellerin kırardı buzlarımı

yüreğime kuşlar konar

avuçlarım kanardı birden.

çok zamanlı bir kayboluşun

üç boyutlu filmi başlardı o an

gülüşlerinin salıncağına kurulur

depremlerle sallardın çocuk yanımı.

imgelerin dansı eşliğinde

şiirler ekerdik birlikte geceye

mevsimler unuturdu saatleri

bir çoban kepeneğinde uyurduk.

şimdi, kimselere söyleyemediğim

kendimin bile taşımaktan korktuğu

ve taşıdıkça omzumda ağırlaşan

zincirlerin izi var yalnız yüreğimde.

dört nala koşan yılkı atları gibiydim

koştukça yelelerim savrulurdu rüzgarla

özgür ovalar, yeşil dağlardı meskenim

şimdi, bir kemendin izi var yüreğimde.