Şiirler Sustu

    “Kötü bir romanın bile bir sayfasında

 Bulunur bazen hayatı sarsan bir cümle.”

                             — Ahmet Telli

Şiirler sustu ! Ağustos ortasında...

Yanık bir ezginin şelpesine Muhlis

Akarsu.

Genzim yanıyor, anne !

Yumruğum sıkılı, kaç direniş geçti.

İğdiş edildiğim kabuslar...

Kaçak elektrik verdiler

Lacivert gecelerde,

Havası iğne deliğinden.

Açılı mektuplar, teslim tesellüm.

Mühürü kan.

Karalamışlar, anne !

Sesinin üstünü hiç yoktan

Çok görüldü...

Okurunu kaybeden kitaplarımı

Yak! İbrahim ateşinde.

Toplasınlar odunları Nemrut ve ceberut,

Sentetik övgülerin kalemşorları

İzlesinler fildişi kulelerinden.

Girişine zift dökmüşler zindanların.

Tabanlarımda yanık kokusu, ayağımın...

Gelmem, gelemem,

Erim erim eriyorken.

Çoban ateşi hatıraları geliyor aklıma;

Kaçağa düşmüş, gizleyen,

Yarasına kekik,

Yarasına kaya tuzu,

Tütün basan adamlar.

Bir de yâr saklayan, yardan öte !

Kendimi şair sanırdım (!)

Birkaç dize çiziktirerek,

Cüret harekâtı adına,

İçime çekmek isterdim

Kokusunu kitaplarımın.

Hüküm verildi:

Kesin, kes ! Tas Tamam !

Yahya İncik

İki Bin Yirmi Altı, Ağustos’un Dokuzu