Silik Portre

Tam yirmi dört sene geçti aradan

Sonunda kinini gösteren zaman

Resminin üstüne duman ekince

Seni yad etmekte oldu işkence

Hiç geçit vermez mi o muğlak diyar

Son bir kez rüyama gir ey aziz yar

Bağışla portreni duman silinsin

Öksüzlüğüm bitsin hasretim dinsin

Zaman önümde set yorgun vuslatım

Bir gaye vermiştin ondan rahatım

Fakat gösterdiğin bunca nimeti

Sensiz paylaşmanın yokmuş kıymeti

Dört yanımda problem yüküm çok ağır

Kalplerde mühür var kulaklar sağır

Sensizliğe artık alıştı mı ne

Paramparça bu can çıkmıyor anne

Zaman insafsızsa ben de nankörüm

Yalnız sensiz öksüz gören bir körüm

Yine de minnetim sonsuz zamana

Kopan her yaprakla yakınım sana