Simandaki Gam

Sarp kayalara çarptı bi dalga 

Sonra birken oldu paramparça 

Tıpkı sevdaya çarpmış insan gibi 

Dağıldı, yok oldu hunharca 

Ha! Kuşlara da fazla imrenme

Uçmanın da çoğu çırpınma 

Martılar feryat eder içindekileri 

Bi parça simit için sanma

Değmezsin güneşe, dönmezsen kalırsın ham

Yalnız aynaya bakınca görürsün simanda gam

Kırık parçası saç telin kadar fazla 

Kemiksiz olabilir, fakat kırılır sanki cam 

Düşünmeden söylediğin her şey kafamda

Gece olur yankılanır durur odamda

Bir söz bazen kurşun gibi deler insanı

İz bırakır en kuytu hatırada

En çok titreyen alev söner, kesilir

Bazı yangınlar sessizce içe sinilir

Bir çift göz bırakır ömrüne derin sızı

İnsan bazen yaşarken usulca silinir