Şimdi Sen Ben Sen Demeyi Öğrenmişken

Kimsenin sesine ihtiyacım yok benim

çünkü kendisine sağır bir iç sesin dışında bekliyor suskunluğum

yani kısacası

tekerlek patlak

ses yalıtımı istiyorum sokaklara

ve mukavvadan ve falçatadan daha arabesk olmasın yaşamak

anlamayın beni repliği

ve bir piçin zılgıt gecesi koyuluğunda

şimdiki zaman ekleri

papanın testislerine kadar uzanan bir sınav misali

adaletsiz

yani kısacası

kısa

bu duyguya muhtar bile olunmaz dumanı hangi renktedir

ki leyen kemiğine Türkçe yaklaşma çapkınlığı ithalatına ithafen

daha oturmamış bir erezyondan ne bekleyebilirsiniz ki

hadi ormanları sevelim

kırkından sonra rumba yapanları da

kimsenin felsefesine

kimsenin düddürüsüne

kimsenin penceresine

ve tenceresine karışmadan

yani bir baharat çeşidi gibi

çünkü otuz iki numaralı odada eskitilmiş mobilyalara uzanmak

çünkü Pirayeler ve güvercinler

anlatılmayan intihar girişimlerine benzeyen bir mavi

yani beyaz bir ışık gördüm demeden yaşamak

saniyeler sonrası ve öncesinde bir damla aşk

küflenmiş bir ekmeğin kıyısından ısırmak gibi

failleri bulunmamış bir buluşla buluşmak

bir kadının sizi şefkatle aldatmasına göz yumarak

uyumak

kel ve göbekli olsanız bile

karizma çapasına yeltenmeden

sizi izleyenleri umursamadan

diliniz dudaklarınızda

az biraz kuraklık tepeleyerek hiroşima etkisinden kurtulmak

kısacası insanca bir yalnızlığın beşiğinde

hadi havaalanlarını sevelim

oksijene muhtaç olanları da

çünkü rötar yapma yetisiyle durmuş zihnimizdeki saatler

çünkü kızıl bir devrimin ex olanlarıyla ayaklarımız çıplak

hani o deniz suyuna bir kol yüksekliğinde ki tahta iskelede oturuyoruz

yani beyaz bir ışık işte tepemizde

ve çimenler kalp krizi geçirmemiş bir ülkenin rengiyken

yani kömür rezervleri daha yeryüzüne taşınmamış gibi

ısınmanın tek çaresi sarılmakmış romantizmiyle yaşamak

kimsenin haddine

kimsenin düddürüsüne

kimsenin harbine

ve kimsenin hakkına karışmadan

yani bir iyonosfer zarı gibi yırtılmamışızken

zor mu (soru işaretlerinden kuleleri yıkmak)

şimdi sen içimin dışımın sesi

kimseye ihtiyacım olmadığını söyleyen o sesin yalıtımsızlığı olsan

yani bir göçün geriye dönüş göçü daha göçmemişken üzerimize

şiir gibi

şimdi sen ben sen demeyi öğrenmişken

yani kısacası bir yalanla kapıdan içeri girsen

yani gerçeğe

pembe mektup zarflarının içinde saman sarısı bir muamma gibi

iki kez çalınmamış ve daha ulaşmamış olmadan

kenarı tutuşturulmamış ve gözyaşlarıyla lekelenmemişizin film karesinden

siyah beyazı çaldırmadan

defalarca çalınmış olsa bile umursamadan

gelsen

çünkü otuz iki numaralı odada eskitilmiş kelimelere dayanmak

çünkü soğuk duvarlara şair kalmış bir kabilenin üvey evladı misaliyken

şüpheli şehir isimleriyle anı tacizlerine yeltenmiş tüm ihtimallere

sağır bir son bulmak

hani o sığınma ve arınma düşünseline ayaklarımız çıplak

hani o çıplak ayaklı çocukların salıncağına tebessüm ederek

sana zigonların içiçe geçmişliğini şafak sökene kadar anlamlandırmak

sonrası önemli değilin hüznüyle başbaşa kalmadan

şiir gibi

yani bir şairin devrimine

ben güzel dediysem güzeldir dediğine

vanilya çiçeğine bulaşmış bileklerime rağmen sessiz kalmışken ruhum

daha fazla su karıştırarak tamamlamak

seni bu dilde ne kadar eksiltirsem o kadar işte

hadi bu tanımsızlığı sevelim

meşrutiyete muhtaç olanları da

çünkü anlatmak kadar susmak yaşamak kadar yaşadığını sanmak da yasak...