Şimdi Sen Nerden Çıktın

Hatıralarımın korkuluklarından tutup,

İhtiyatla,

İniyorum geçmişimin

Gıcırdayan merdivenlerinden.

Ve sana takılıyor aniden

Adımlarım .

Dolanıyorsun bir arsız çocuk gibi

Ayaklarıma.

Yüzükoyun yerlerde

Kucağımda biriktirdiğim hayatım...

Şimdi sen nerden çıktın...?

Bir cenaze avlusunda,

Birbirine çarpan sessiz gözler gibi

Hayatımı usulca araladın....

Seni sevmek...

Bir örümceğin sabrını

Kalbimin erişilmez köşelerine örmek.

Gururun soğuk bakışlarından

Kendime sığınaklar edinmek...

Yalnızlığın duman grisi akşamlarında

Sabahlara dilenmek...

Olur olmaz yere ağlayıp,

Düşen damlalardan

Ruhuma bir okyanus dikmek...

Bir daha düşmek,

Bir daha düşürmek,

Bir daha düşürüp,kendimi ve kendimsizliği düşünmek...

Bir yabancının yargısız gözlerini

Gözlerine baka baka çalıp,

Yatırıyorum ,bakışlarımın hüzün raylarına.

Bakışlarımın..üstelik en karasından.

Ve ezip geçiyorum hiç acımadan...

Kim bilir?belki de bir intikamdır bu,

Yaşanmamışlıklardan....

Seni sevmek...

Paslı bir testerenin ağzında

Bir yaşama ,bir ölüme gelmek...

Her geceden gebe kalıp,

Her gün sana aş ermek...

Dişlerin arasında ,kendini kemiren sözcükler gibi

Bulanık,darmadağınık

Hayata dökülmek...

İki kirpik arası iklimler değiştirmek...

Bir daha değişmek.

Bir daha değiştirmek..

Bir daha değişip,kendime ve kendimsizliğe değmek...

Kerpiçten yüreğimdeki

Şiddetli depremlerin enkazından,

Cesedine bile ulaşamadığım,

Kırık dökük bir anı

Batıyor şimdi,

İçimin Küf kokan yerlerine...

Ve kanıyorum oluk oluk

Bir intihar çiziyorum ince bileklerime...

Şimdi sen nerden çıktın?...

Uzun bir yolculuğun

En dönülmez yerlerinde

Kendini çoktan unutmuş olmalıydın....

Bavuluna tıkıştırdığın hatıraların

Ve Pişmanlık ağlayan ellerin

Tarafından

Geçmişinin soğuk odasında

Çoktan

Boğulmuş bulunmalıydın...