Şimdiye Uyanış

Bilince

Kayıplar yarattı

Sihirli derinliğin

Kımıltısız yerinde

Yaşam ritmi kırıksal

Düne ölüp bu güne uyanmayan

Uyan

Başkalaşmanın içinde eksiklik değil

Yalnızlık

Bazen bıkar insan

Hayata tutunup kendini ıskalamaktan

Duygulara sınır çektiğimiz

Ey sabrın tehlikeli erdemi

Tekinsiz karanlığa sinen

Hiçliğin alerjik kardeşi

Daha vahşi

Daha ihtiraslı

Daha coşkulu

Dizginsiz ürperti

Soyutlanmış soğuk benlik

Masumiyetin kutsal melankolisi

İç içindeki imimize korkumuz

Dışa bağımlılıktan değil

Gökten dökülen kıygın yağmur

Denizine akan su

Hareleniş ve duruluş

Umudun tükenişini ama hırsın çoğalışı bu

Tut beni

Tut

Bükülmüş dalga gibi kavrayarak

Çatladığın yere çarp

En çok aradığım imkansıza vararak

Sonra dökülüp git

Bu an ve zamanın içinden

Sonsuzluğuna

Yoksa acı bir çığlık

Susuz yanılgının yansılarına uyacak

Yorgun ölülerin

Şimdi susuyorum

Göçebe ağızlı dizenin

Ötelenen sesinde hıçkırarak

Daha çok da şiirin altın ışığında

Yüzümü bırakarak

Hayatla ilk öpüşmem çok uzak...