Simli

tek şiirimin

ve ömrümün

öyküsüzlük öyküsü:

fırçayı gözlerime daldırdım

gözlerimle boyadım beyaz sayfanı

gökkuşağına bakınca beni anımsa diye

yeşile bakan mavi...

seni uykusuzluğuma çizdim

sabah heyecanıyla açılan bir kapıyı

uzaklarımı bile kovmuşsun

birşey görmüyor gözüm

sense beni ve kendini

hohlasam da acıyor ellerim

aklımdan gitmiyor kısık kısık bakışın

püsküllü acılarıma

acılarım yalancılaştırırdı

senin gözünde dünyayı herşeyi

gözlüklerinin camında

ağladığımı gördüğümden beri

daha da büyüdü yalanlarım

ama ben küçüldüm

hangi karanlığa baksam

gidişin dürtüyor uykularımı

korkuyorum

ezik bir noktayım

simsiyah bir özleme bağladım tüm umutlarımı

hala çocukluk sokağında

kurabiye düşlü peynirli poğaça kokulu

simli yıldızı olmak istiyorum

kafanı göğe kaldırışının

say hadi beni

kaçıncın olursam olayım

umurumda değil

say hadi

say da sırasını savsın ömrüm

başka bır ışığın çaresiz kederine

bak kendi gözlerimin göğünden de kayıyorum

bu sonuncu çocukluğum

gözünde büyüyüp yitip gitmek istiyorum