Sıradan Şiir

Çivisi çıkmış bir şehrin, kliması bozuk otobüslerinden biridir sıradan olan

Yaz sıcağında güneşten daha fazla yakar seni

İçine dolmuş ve taşmaya utanan insan nefesi

Ya da aşk'tan daha fazla boğar seni sevgisizlikten suratı düşmüş insan suretleri...

Sıradan bir şehrin sıradan insanıydı şair, sevginin çocuksu halinde

Büyük şehrin mazotlu yalanlarından uzakta

Yeşil bir sevdaya hasret...

Ömründen ömür gider bir koleksiyoncunun ellerinde,

Rengarenk kelebeğin

Kanatlarından çivilenirken panoya...

Oysa uçmasıydı özgürce sıradan olan...

Adam kelebeğe aşıktı,

Canı yanan kelebekti...

Orta kahve tadında sıradan bir sevda ister şair şiirinden,

Gözlerinin renginde..

Ne çok şekerden ciğeri kıyılsın ister

Ne de çok acıdan yüreği yansın...

Orta işte...

Çok uzaktan bir sese,

Kalp titreten bir gülüşe doyamamaktı sıradan olan...

Gülümsemesiydi gerçek olan, akla gelen hayalin ötesinde..

Görüp terkedenler vardı, kıymet bilmeyen

Bir de, göremeyen kıymetsizler...

Akıldan yoksun kalmasıydı sıradan olan, varoş şehrin delikanlısının

Süslü sevdaların uzağında, bir rüyaya takılıp kalmasıydı fikirsizce...

Bütün gitmeleri durdurabilecek bir "gel" di sıradan olan

Gitme demelere varamazken dili...

Ümitle çarparken kalbi, çıkmaz sokaklara dalmasıydı hayatın...

Sıradan olan;

Susmasıydı şairin o gidince, dışından...

İçinden haykırırkende...