Sırça Köşk

Bana kelimelerin resmini çiz deselerdi

Mutlu renk damlaları düşürürdüm fırçamdan

Hüznün koridorlarına

Tasvirinde düşlenen sırça köşkün odalarını

Boylu boyunca kuşatırdım

Pusulam mutlak ışığa doğru

/Yazgı bağı kopmadan olsaydı eğer/

Fırçamda biriken boyaların

Hiç bir damlası uçmazdı göğe o zaman

Asılı kalmazdı havada böyle

Kelimeler toz duman

/Oysa gökkuşağının tüm renkleri vardı paletimde.../

Bir labirentin içinde kayboldu kılavuz

Buzdan sarkıtlar düştü bahar dallarına

Sırça köşk toz duman

Bir kez daha

Bir kez daha..

Semboller çizilmiş hakikat duvarına üç boyutlu

-Oku

dedi bir ses

Sırrında tabir'e muhtaç bir mana heykeli gibi

Okudum...

Bahtın yelinde uçuşan martıların bahar kıpırtıları uzaklaştıkça

Parmaklar kırıktı zaten büyük fotoğrafta

Çığlık sessiz

Kalem titrek

-Çanak çömlek patladı,

damlayamadı resme gökkuşağı-

/Zaman; hakikât sürgünü artık/

Ünlemlerle dolu içsel bir örüntüyü oluşturmaya çalışan

Düşünsel bir aforizma saplandı usuma sonrasında

'Kahramanlar sadece çizgi filmlerde yaşarmış'

dedirten

/İşte bu yüzden

dolu yağarken yalınayak

ve şemsiyesiz yürümenin sancısını

anlayamaz onlar/

Anlayamazlar

Hüzün çığlıklarından bahara dökülen ateş suyunun

Nasıl yaktığını

Sine alaz

Her bir damlası ciğerine ciğerine

Dumanı üstünde halâ

Sırça köşk savunmasız çıplak

Gül tutan eller çatlak

-Dönmesin bu hüzün çemberi artık-

Buz kesmiş baharın yüreği çatladı soğuktan

Ruhun nefaset merdivenleri devingen

Yorgun bir sonbahar dalından

Bir tarak tutmaya çalışan yüreğin elleri bu yüzden ayaz

Hüznün saçları tarandı tekrar tekrar

Telleri büsbütün beyaz

-Sahi açılır mı gecelerin bitmek bilmeyen uzun siyah saçları?-

Tara tara

Tarak kırıldı

Saçlar dağıldı

Elde kaldı yine koskoca bir yalnızlık

-Zaman eritilir mi zaman içinde?-

Uzandı göğe deniz kuşu tek yürek

Göğsünde gem vurulmuş bahar dalı kuru

Çırptı kanatlarını

Gözlerinde halâ duran Güneyli bir bakış kıpırtısıyla...

24 Mart 2010 İzmir