Sırf Sen Üzülme Diye
içinden geçtiğim bu
göç mevsimidir
yitip giden
hayaller değil sadece
ve bavullar görüyorum
içine kendimi sığdırdığım
rüyamda
tıkış pıkış
iki ayaklı posta arabaları
zarfların arasından
çekipte açamıyorum
korkutur içimden çıkacaklar
duymaktan kaçtığım
yüzleşmeler
ne zaman usanacak
kendi yüzümü unuttum
ne zaman bir ayna görsem
mengenelerden geçerim
saklanırım ardıma
omuzlar kısık
senin dostluk dediğin
kaçmaktır kendinden
bunu bir tek ben
iyi bilirim
koridorumda ayak sesleri
kesilmez
ben kulak kesilirim,
şimdi geliyorlar
bu çile bir ömür bitmez
kim son verecekse
işte buradayım
vazgeçtim kendimden
elimde altıpatlarım
yüzümü güneşe açacağım
sırf bahane olsun diye
sana söz
bulutlar yükselirken tepemden
açıp kollarımı
kavuşacağım ıssız vadilere
kararını ben verdim
tek faili benim bu mecburiyetin
öyleyse
sen üzülme
ben boyuyorum yüzümü karalara
her yağan yağmurda
topraktan aksın diye
illetim
kendi yerimi ben böyle işaretledim
ve bir gün döneceğim
yüzüm ak pak
bedenim yumuşak mı yumuşak
başımı dayayacağım yastığına
sen uyanmadan
tarayıp saçlarımı
yüzünü sileceğim
tıpkı eski günlerdeki gibi
sen hiç merak etme
hiç üzülme
diye
söylediğim bu yalanlar
ama olsun
sen yine de inan
bakma bana
... ve her sabah yeniden doğar gibi
yine kollarıma
uyan
08.07.2012