Sis Sallanıp Duran Fırtına Ve Rengin Ötesi

1

ağaçlar saklamış yazı

renk arıyor toprak

sıradaki elem yalnızlıklara bakıyor

bulanık rüyalar dudağın en titrek yerinde

bitik zaman

sonra biraz

kendine yabancılar, nefes almaya çalışıyor

dünyanın ötesini düşleyerek

yasa-dışı direniyor bir kayanın üzerinde yosun

ne güzel konuyor dağların tepesine sessizlik

kentte, tüm anıların trafiğe karıştığı bir gürültü

bu çelişkiye şaşkın uzaklaşıyor bulutlar

ehlileştirilmeye çabalanan çığlıklar

saydamlaşan yüreklerin dibinde

ıssızlık imece usulü dağılmış

bilgisayarlara,kül taplası ve duvarlara

eski masal kitapları, kucaklayıp saklamış çocukları

unutuş, unutuluş ve bastırılan isyan

korkmuyor özgürlüğün ıslığından

dinlenmeye çekilen şarkılardan

nehir gibi, 'nil' gibi uzuyor yorgunluk

2

bizi yanılgılarımızdan mı yarattın Tanrım

hüsranlarıyla cami avlusu huzuru düşleyen ruhları düşün

biçimlendirilemeyen maviler perdesiz bakmayı bilmediği için

tırnak uçlarına kadar ezilen ruhları

tahammül etmeyi buyurduğun için tek başına kalanları düşün

tebessümüyle buluşamayanlara acı

sadece uykularında sana yakın olanları da düşün

kendisiz yolculara acı

biri bana senden dost olmaz diyor

manşete çıktı hiç kimsesizliğim

beceremeyecek gözlerim içimin cehverini işlemeyi

hepi topu başladığım ve biteceğim yerdeyim

yeter ki öfke beni bulmasın Tanrım

körfezin kokusunda hissedeyim tesellini

3

bu hüzünkâr ritme aldırma

ağlamakta bir biçimde söylenir

insan kokusu harflerle siner gözyaşlarına

ömür, dinginliği arayan bir yolculuk

aynaya yaklaştıkça

bunaltı yapan var oluş

sen, yılmış soluğumu ferahlatan

sonsuzluğun yanında mı hâlâ

her şiirim, kollarında kaybolmak için attığım adımdır...