Sivas’dan ötedir Ankara yolu

Uzak hayatlarım var

Bir kokuyla tekrar yaşanan

İlk güne, oraya kadar dönen

Ve tekrar olduğumuz yere bir anlam veren

Bir bozuntu var allahım ayarlarımda

Bir hayat sayılmaz benimki kafamdakilerle

Ve her birine bir cehennem verirlerse

Hiç bitmez yanmakla affeyle

Hiç yaşamadım diye çok yaşadım sandım

Kopmadı diye bileğimde bileklik

Hep aynı taşlar vardı kaldırımda diye

Ah hep değişmez görünen sinsi dünya

Beni unutulmadığıma inandırdı

Şimdi herkesin söylediği bir gerçeği yalan bilmek

Tüm aşkların sonunda aynı klişelerin

Aynı cümleleri söylerken bulmak kendini

İçi ölmüş dediğin o insanların kahvehanelerinde

Onlardan biri olmak şimdi

Oysa sürüler gidiyor, hiç yolcu kalmıyor durakta

Ben hep yoldayım, her durakta varım nasılsa

Kayıp olup gidiyor varacak yerleri olanlar

Ben gurbetimin hamalıyım kesik ruhumda

Herkes eve gitti, bir ben kaldım

Var ama allahım bir bozuntu

Frekansları karıştıran bir uğutlu birden sokakta

Burda da mı çocukluk olmuştum bi zamanlar

Burda da mı annem vardı bir zamanlar ki bu his nedir

Bu yemek kokuları, akşam evde kızgın babalarlı

Her çocuklukta neden patlak tekerli bisiklet benim

O kadar şehirde o kadar hayat dizdim

Bir izde bırakmışımdır kim bilir

İz bıraksam bile onlarda

İz bırakmadığını düşünmek o sevdaların onlarda

en az yüzbin sigarası vardır ciğerimde o sevdaların

Gebertecek beni biliyorum, bedenimi topraklayacaklar bir şehirde

Gelip yeniden yaşatsalar bile geçmişi

Ne fayda?

Ben kendi sevdamdan şüphe ediyorum

Kaldırmaz onların kalbi diye

Türü tükenmiş bir kuş gibi, kendime ötüyorum

Şimdi ankara demek sivastan biraz önce

Biraz öncedir her yer gidecek yerler yoksa

bir kızım var nar patlamış gibi kırmızı ağızlı hep onu öpüyorum

Bir istanbul var bir de bir başka yerler

Bir de herkesi gömerlerse mezar mı olur memleket

İyi de Nasıl öleceğiz istanbulun kıyıları böyle güzelken

Ki bu şehir biz gibi niceleri

Ki derken biz kimiz ki tarih sahnesinde

Yalnızca bir istatistik

Kimse küsmez söylenmesek bile

İyi eğlenceler