Siyah Fonlu Sevdalar

Gün batımı...

Misafir güneş usulca terk eder kenti

Perde perde iner karanlık;

Biraz turuncu...

Biraz kızıl...

Ve siyah...

Mavi'nin ardından!

Tilkiden de sinsidir yalnızlık

Ayakuçlarında yürür kalbe

Cellât olur, yerleşince

Öncesi şefkatli bir dokunuş

Sonrası kan-revan...

Gece ise en şaşalı kılığıyla girer koynumuza

Önce parlar biraz

Sonrası zemheri...

Ne yârin sesi düşer uykularımıza

Ne iç sesimizle avunuruz

Kıblesi topraktır artık

Birbirine dönük iki kalbin

Usulca ölüme sokuluruz!