Siyah Laleler

bakıyordu gece sessizce yüzüme

sol yanıma uzanmış ağlamaklı bir bakışla

bakıyordu yüzüme... hüzünlüydü

üstüme serperken yalnızlığını aşkının

dedim ki kendi kendime!

gitme vakti geldi artık aşk'tan, sevda'dan!!!

artık siyah bir tülün arkasına tutsaktı gözlerim

kirpiklerim ise parmaklıkları olmuştu kahverengi gözlerimin

zaman bir değirmenin çarkında dönerken acımasızca

kuşlar çoktan saatini kurmuştu sabaha

oysa ben aşkından yanarcasına penceremde idim

içimde bir umut gözlerimde nem sel olmuş akarcasına

seni düşülüyordum gelincik tarlasında

siyah renkli lâleler açıyordu içimde sensizliğin sabahında

sadece siyah laleler açıyordu yokluğunun sabahında...

Bir bilsen seni ne çok sevdim ben