Şizofrenik Sancılarım 1

Çıldırmaya ramak kalmış,

Yarı çıldırmış, yarı sarhoş

Attım kendimi sokaklara

Ama bir anda koşmaya başladım,

Engel olamadım kendime

Gözüm hiç birşey görmüyordu,

Ne bir insan, ne bir duvar, ne başka birşey

Saf ve alabildiğince büyük,

Kırılgan bir siyah vardı

Görebildiğim tek şeydi siyah

Ve o en sevdiğim renk,

Her yerdeyken beni mutlu edemedi

Ya da gördüğüm değildi,

Yaşadığım körlükten ibaretti

Durdum,

Duvara 250 km/h ile çarpmış gibi,

Dağıldım, parçalandım, savruldum

Hiç bir parçamı bulamıyorlar etrafta,

Bende dahil

Ya kayboldum, ya da öldüm

Bir ihtimal çıldırdım, ve sancılıyım

Bir yeri kesermiş gibi,

Hissediyorum acısını kalbin

Son nefesini veren ihtiyarın,

Nefes alışı gibi, atışı kalbimin

Sebepsiz yaşamaya bile razıyken,

KAYBOLUYORUM!

Ya bir uçurumdan düşüyorum aşağıya,

Ya da yuvarlanıyorum

Büyük zararlar almışım

Yüzüm bana ait değil,

Bu bir maske olmalı!

Burda bir ayna var,

Görünütüsü bana ait değil!

Hayır, bu ben değilim

BU BEN DEĞİLİM!

Bağırıyorum, boğazım yırtılırcasına

Sesimin yankılandığını duydukça duvarlarda,

Inatla reddediyorum, bu ben değilim

Sonra tutmayan frenler gibi,

Duramıyorum

Yumruklarımı savuruyorum duvarlara,

Parçalanıyor, kanıyor ellerim

Canım acıyor

Beni sakinleştirecek bir başkası yok,

Gece üstüm açılırsa, kendim örtüyorum

Benim daha farklı düşücelerimde olmuştur zamanında,

Elbet olmamıştır sadece kendime zararım

Mutlak sebep olmuşumdur başka yaralara

Bayır aşağıya salınan bir bozuk para gibi,

Başlıyorum koşmaya

Kimse yok yine etrafta

Gözlerimden damlalar akıyor,

Donuyor yanaklarımda

Hava soğuk, yada ben sıcağım

Ya donuyorlar yanaklarımda,

Ya kuruyorlar

Ama üzüldüğümü hissedemediğim,

Acıyı bile tadsız yaşadığım bir yerdeyim

Burkulan bir yüreğim vardır belki,

Hissedebilsem, bileceğim gerçekleri

Herşey siyah, ben yarı çıldırmış, yarı sarhoşum

Hiç birşey tam değil,

Mutlak herşey eksik

Acaba delirdim mi?

Içimde birşeyler bulunmaya değer mi?

Ve burası neresi

91 Şiddetinde sallanıyorum yalnızlığımla

Beynime şiş geçirilmiş misali,

Ağrılar saplanıyor, gözlerim yanıyor,

Ve uyanıyorum

Uyanıklığımın pek bir farkı yok aslında,

Yine eksiklerim var

Mesela, adını hatırlamadığım bir SEN varsın

Tanıyorum seni bir yokluk hissi ile

Evimdeki duvarların, adını seslendirdiğini hayal ediyorum

Yoklar aslında, hiç bir zamanda olmadılar

Ama duvarlar dostlar

Kimi zaman, ben oturur anlatırım,

Onlar susarlar

Elime bir kalem alıp, duvarlara kaş göz çizdim

Gorup duyanlar, beni deli sanmasınlar

Biliyor musun, son zamanlarda o kadar önemsemiyorum adını

Çünkü adını bilmediğim bir his var içimde,

Adsızlıklar çok

Boşversene zaten, kendi ismimi bile unutuyorum çoğu zaman

Yağmur yağıyor dışarıda ve adsızsın sen

Ama aklımdasın, aklımdan çıkmıyorsun

Yerini bilseydim, belki sana koşardım (kim bilir, ama koşardım)

Ben çok güçsüzüm, koşamam ama uyurum

Ben uyuyunca, salak saçma yerlerde koşuyorum (çok hızlı koşup duramıyorum)

Belki bir gün, tam akıllı olur,

Sana koşarım

Burada galiba hiç gündüz olmuyor

Gün rengini unutur gibiyim

36 gün önce dışarı çıkmıştım en son,

Gördüklerimi hatırlamıyorum

Ama belki yarın dışarı çıkarım,

Belki bir daha evi bulamam

Kaybolmak güzel birşey olabilir,

Aslında hiç kendinde değilken,

Kendinde kendine yabancıyken

Kendinde reddettiklerin çokken

Mübbet yaşıyorsun hayatı,

Kurtuluşsuzluğa kelepçeli

Çocukluğunu özlüyorsun, (unutmasam bende özlerdim)

En çokta güldüğü zamanları

Ama ya hiç bir şey hatırlamıyorsan,

Hatırladıklarında tam değilse?

Koşabilir mi herkez, hayallerinin ardından?

Ben uyursam, koşarım

Seni de özlüyorum aslında,

Saçlarının uzun olduğunu hayal ediyorum

Sana sarılır mıydım acaba? (ona sarılır mıydın fakir)

Belkide, bir zamanlar yaşam sebebimdin,

Kim bilir, şimdi de böyle olmamın sebebi (kim bilir, birgün bana biri söyler belki)

Sancılıyım senden yana

Sen hiç duvara kafa attın mı?

Kaşın gözün yarıldı mı?

Kim bilir, birgün içinden geçer belki,

Aman yapma, benim gibi kan-revan içinde kalma (ben gerizekalıyım)

Ben bu evde, bir orman adamı gibi yaşıyorum,

Saçım sakalım birbirine karışmış

Gülücüğün sadece kelime anlamını biliyorum (gülücük, insanın mutlu anlarındaki yüzüne taktığı maskedir)

Seni hatırlamak, bir kaç yüz bin soru işaretiyle

Ne kadar aci, ne kadar yazık

Sokak lambalarına sorsam, bana adını fısıldar mı?

Yada kaldırım taşlarına

Sarhoşluğumu sana borçluyum,

Şişliklerimi duvarlara

Belki bir gün ölürüm,

Belki o gün yakındır

Mutfaktaki tüpü açık bıraksam, ölür müyüm?

Birgün yokluğum farkedilip, gömülür müyüm?

Peki sen, ya sen üzülür müsün?

Ya ben üzülür müyüm öldüğüme, çok canım acır mı?

Ama belki ölünce, sancılarım diner

Ya da ölünce belki adını hatırlarım

Bu yazdıklarımı çok seviyorum,

Ve yüzlercesini

Belki bir gün bunları duvarlara okurum,

Kendimi iyi hissedebilirsem

Güler eğleniriz, makara yaparız

Alttan kısık bir hüzünlü melodi gülüşüyle,

Kahkahalar atarız falan

Neyse, ben iyiyim

Biraz da soru işaretliyim

Belki, ben uykumda koşturuken,

Sen, gece açık bıraktığım pencereden girip,

Yazdıklarımı okuyorsundur

Gerçi okusaydın, adını yazardın;

Adın Ne Senin: boşluğuna

Ama vazgeçmedim,

Sana seslendiğim 327 bu kağıdımda

Şimdi uyusam daha iyi,

Belki rüyamda adını görürüm

Adın Ne Senin:?