Sofia'ya Şiirler

Derdest ediliyorum

Dört bir yanım kırlangıç ölüleri...

Şiirim ölüyor

Sofia...

Peşim sıra köpekler havlıyor

Merhaba ve hoşçakal...

Bir kurşun sık şu geceye ya beni öldür

yada saçların böyle cennet kokmasın

artık...

Kentler günah işliyor

bedenimin sensiz kalmış yerleriyle

Öyle şiirler yazıyorum ki sana Sofia

Ah

Bir okusan

Şehirler arası kilometre taşları

dile gelir...

Dudaklarından düşen son cümlenin

yüklemine asılı kalıyor düşlerim

Sofia

Yenik başımı

göğe kaldırıyorum ben Tanrının günahkâr

kullarındanım

ve hep bir sıfır yenik başlıyor

masalım

Bu kentin dilsizleri şahit olsun ki

Ben seni şiirden şaraptan ve kalemden

daha çok seviyorum Sofia

Oysa adın sıra

ardın sıra

gözbebeklerinin peşi sıra

yenilgiye emanet

ediyorum ellerimi...

Senin dokunduğun sokaklar

bir daha yürünemeyecek kadar

kimsesiz şimdi

Sevişimizden belliymiş bitişimiz

şiirle Sofia .

Ben şimdi bu küfrü

bu şiiri

bu yapışkan kimsesizliği yüklenip gidiyorum

Întihara meyilli

Yüreğimi avuçlarına bırakıp....

Bir başka yaşamda dirilmek dileğiyle...

Sustum Sofia

biliyorum ki Îsrafil suru üç kere üflediğinde

ne ana oğlunu ne oğul anayı tanır...

Lakin biliyorum Sofia

ben senin gözlerinde

çoktan yenilmişim

kıldan ince kılıçtan keskin sırat köprüsüne...

Şimdi cehenneme düşsem ne

düşmesem ne !

Tanrı beni affetsin kadın

ben

Yasak meyvayı çoktan koparmışım

peşin sıra

şimdi ölsem ne

ölmesem ne

Derdest ediliyorum

merhaba ve hoşçakal Sofia...