Soğuk V/edalardan Öte

günlerden şiirdi yine, güneş silkiniyordu kışlarımdan

karları yokluyordu karanlıkta ellerim, soğuk v/edaları erteliyordu ruhum

yazılıp silinmek düşüyordu harflerimin kaderine

zihnimde binlerce filiz, iyi ile kötüyü ayıklamanın derdinde

bir yer daha var biliyorum güllerin ve dikenlerin ötesinde

sevgi dolu bir geçiş, sıradaki mevsime

göğün yarıldığı anlara denk, şarkılar dinledim

sözlere ağırlığını veren acılardı, toprağımı çatlatan

ve insana uğrunda çaba gösterdiği dışında bir şey verilmeyecektir*

gayretim ağladı zamansız, aşk tüttü bacalarımdan

yürüdüm mevsimlerden habersiz, sensiz büyüdüm

ismini s/ayıkladım, yosunların arasından, zift kokulu sulardan

bilinçaltı nakaratların kabusa vuruşuydu geceler

dalgaların sürüklediği bir deniz canlısı için ölüm neyse

sahilinde hayat buluyordu tarifsiz yokluklar

harfleri çağırıyordu şiir, b/atışlarımın bir adı yok

kumdan kalem aşka teslim, gururdan eser yok

alnıma sürülmüş kızıllık, gecemin son rengi

karların üstüne düşen, kuşların ayak izleri

son kırıntılarını sunarken hayat, sessiz ve gizemli

günah adına ne varsa toplayıp gitmeli

evrene düş, şaire hüzün, şiire incinmişlik

ve toprağa aşk gider en çok

sırf bu yüzden kefensizdir ölümler

yüreğim bir tesbih gibi güneşi çekecek

iklimim fırtınalara aşina, bilirim karlarım kolay erimeyecek

ezber bozan şarkılar gibi bir sabah buzlarımdan alev fışkıracak

az sonra tozu dumana katacak Mabel Matiz

direnişe geçecek toprağa yığılmışlığım

ümidim şenlenecek...

*Necm suresi 39. ayet meali Muhammet Esed...