Solgun Renkler Cümbüşü

Karanlığı pençelerken

oynak kısır zamanlar,

bezgin bir ışık gezinir

duvarlarımda

Ellerim bir boşlukta

dolaşıp durur

Kıvranır içimde garip sancılar

Kapatırken üstüme

gün, kapılarını

Mayınlı hayaller kurar

uyuşuk beynim

Simsiyah bir denize

taş atarken ben

sessizlikler patlar bir bir

umut tarlalarında

Üzerimde külleriyle

eski yangınlarımın

kimselerin bilmediği

yerlerde dolaşırım

ve ıslaktır sokaklar ...

Perdeleri kapalı,

ışıkları sönmüş evlerin

kapılarını çalarımda

açmaz kimseler

Kaybolur feryatlarım

derin bir sessizlikte