Solgunlaşırdı Yüzümdeki

kıt kanaat iştahıyla

aklımı başımdan alırdı

yeni tanıştığım bir hayatın

temiz çamaşır kokuları

sadece yalnızlık uyardı üstüme

geceye bir ben fazla gelirdim

mahzun izinler koparma sevdalısıydım zamandan

sebepsiz aşklarıma

uzaklar öylesine aç gözlü

öylesine gebe ki ayrılığa

amansız renkler peşinden koşmaktan

solgunlaşırdı yüzümdeki değişkenlik

değişen aşk değil

sebeplerin sebepsizliğiydi

son kez bir ilk yaşamak için

seni gürültüsüzce çağırırdım

göz gözü görmez bir ışıltıya

ve nedense hep temmuza yakın

şiddetli bir hışırtıyla

yalarken rüzgarın emekçiliği

saçlarımızı başlarımızı kaküllerimizi

nedense

solgunlaşırdı yüzümdeki

bir şiiri yüz bininci kez okurken

hayali bile yazılamamış güzelliğine

kıpırtısızca adım seslerini bekleyişimle

solgunlaşırdı yüzümdeki ev çiçeği

senin için yaşamak

efendisidir bütün ölümlerin