Soluk Nefes

bir yetim rüzgar gibi

estikçe tutacakmış gibi ellerimi

sarılacakmış gibi....

çilelerden çile beğenmeyi

bilen bir annen varsa ki vardı

siyah gül gözlerinde çözmüştüm gönlün sırrını eğer sonsa

ebediyen kapanmışsa gözleri

yas çöreklenir ciğerlerinin

tuzla buz olmuş kırıklarında

annem

milyon çiçek kelime

milyon zeval

bu yol ona gider mi

keşke anneler ölse ölse dirilse

öpse öpse

gitse

gelse....

kayboldum oyun değil gerçek

yurdu belli orman değil Içim dışım çığlık atan hani nefes alan herkesin dem demi yok başka yer

kahreden selamsızlık

kayboldum soluk nefes

billahi şiirim yok

şarkım yok

örülecek saçım hiç

kaç rüyadır

sobelediğimiz duvarlara neler çizmedim ki yok beyaz zambağım

bütün kanatsız meleklerin anlattığı masalları bilen cennet ağacım

hayat yükünü nasıl taşırdı inanılır gibi değil hıncahınç seneler...

maskaraya çevrilmiş son seneler

ağlamak yetmez...

bir anlatırdı

Kızlar Sinisi efsanesini

taş olurdum daha gelinlik kız değilim koşup gitmek isterdim pınara dikili bacalara

ilahi savaş söz bitti

şimdi kayboldu içim kana karışan toprakla içimde taa en derininde

metanet der gibi fısıldayan annem

bak yine zifir karanlık

beni arıyor yaşam sevincim

kalbim yok her ritim anneme doğru

rastgele geçebilir mi saatler

sahi sarkılar söylerken Marlen

öpmüşmü kimsesizliğini

ya mukadderat derken sanmam

kim yüreğine alsın yokluğu

deliler gibi kendi dengi olmayan zaman kavuşturur mu tazeme

öyle özledim der Atilla İlhan

annemi aşkla

aşkla...

san ki okyanus boşluklarını dolduran angut gözlerim

kaybolurken

damla

damla

beni

benden

kör karanlıklardan alacakmış gibi...