Soluklanıyorum.

Yorulduğum herkesten. herşeyden vazgeçip,

Uzaklaşıyorum.

Bir süre sevmeyeceğim kimseyi!

Bir süre. çünkü onlar bir süre sonra sevdi.

Gözümüzün içine baka baka değil,

Gözümüzün görmediği yerden sevdiler,

Kalplerinden sevdiler.

Bizim nerden sevdiğimizin bir önemi yoktu. çünkü,

Sevmek bile bile gitmek değil,

Sevilmediğini bile bile kalmaktan çok gitmenin gerekliliğiydi.

Gitmedik sevdik, bir umut belki, sevdikçe eksildik.

Kalmanın gereği yoktu oysa,

Fazlasıyla kalmış, yıpranmışız.

Vakti artık, soluklanmanın.

Geri dünmek için değil,

Yorulduğum için.

Pekte uzun olmayan,

Yeni bir yolun, başlangıncındayım.

Sevginin. Aşkın. Bağlılığın,

Olmadığı bir yol.

O kara saçlarının akına yüklediğin anlamların anlamsızlaştığı bir ‘yol,

Ben bu anlamsızlığın ortasında sevgi nutukları atmam, atamam

Öyle basit biri değilim.

Bu yüzdendir soluklanmam.

Soluklanmak.

Yeni bir dünyanın kuruluş temeliydi,

O temelin sorumlusu,

Ne sensin ne ben.

Zaman.

Yanlış zamanda, yanlış insanlardık..

.

.