Som

Dili kurumuş yalnızlıktan korkarım ben

Yüzünde kekremsi bir koku

Saçlarına dökülen, tebessümün gerçek üstü hali

Üstüm başım can içinde

Revan olmuş her kelimenin alnında kırmızıdan türemiş

X işareti.

Somurtur gün doğumları, gecenin karşısında

Gökyüzüyle davası olan fanilere fısıldar seher

Ölüm topraktan gelir.

Gözü korkmuş yalnızlıkla dostumdur ben.

Dudaklarında sakinliğe gömülü bir telaş

Ellerinde uyku hali.

Küle dönmüş kozun son isteği gibi Paris.

Celâleddin usûlü bir yangın dizlerimde

Etrafında fink atan yağmurun tozunu toplamaksa niyetin

Gidip kendine âşık olabileceğin

sesini yutmuş bir yalnızlık bul.

Seni anlasın, sana sussun.

Işığa gelen korkuları sevmem ben

ki yüzüne rüzgâr atsın hüzün.

Dert bahçesinden kin toplayıp sunar sofrana ömür

Kalbindeki temizlikten bahsettiren

kirlenmişliğin ruhuna attığı çimdik.

Kendine kanatlarından his akan bir yalnızlık bul

Deniz kıyısına gömdüğün tuzlu su çağlayanlarını yıkıp

s/özüne konsun.

Burada vakit ?edebîyen- dursun.