Son Çınar

Son Çınar da toprağa eğdi mazlum başını;

"Bir varmış, bir yokmuş" diye başlar masallar.

Akraba, çocuk, evlat, torun taşıdılar naaşını,

Ve dünyada son abdestini aldırdı gassallar.

Ne hazin ki; eşinin gideli bir hafta olmuştu,

Herkes sandı "Babamız tek başına kalmıştı."

Kader defterinde vakit ezelden dolmuştu,

Ecel listesindeki sıra ve dedeme gelmişti.

Bir hane içinde iki cenaze birden kalktı,

Bir acı bitmeden, ikinci bizi hepten yıktı.

Dilimizden iki ayrı ağıtlar, feryatlar çıktı;

Ölümün soğuk yüzü ile imtihanları bitti.

Artık bizlere düşen; onlara dualar salmalı,

Ecelin bize de geleceği aklımızda kalmalı.

Ölüm bir takdirdir; mümin tedbirini almalı,

Kulun dünya rehberi Fahr-i Kâinat olmalı.

Ölüm bize hayatta en gerçek nasihattir,

İslam ile güzelleşen, huzur bulan kalptir.

Bize düşen kulluk, Mevla’ya düşen takdir,

Nasuhi tövbelerle kalbimiz ak ile paktır.

Artık büyükler de gitti, kaldık biz bize,

Vicdanımızın sesi ile gelmeliyiz göz göze.

Eğer ölüm nasihatse, almalı insan bir dize;

Adem’den son insana hidayet cümlemize.