Son Çırpınış

Kıyısız kalabiliyormuş insan

Yönsüz,hedefsiz ve başıboş.

Çekiştiriyor herbir tarafımdan-

Hayali kuvvetler-

Koparamadikları parçalarımdan.

Önce,

Öfkelerimi dikiyorum karşılarına.

Gönülsüz affedişlerimde-

Sezsizdir benim şiddetlerim.

Sonra,

Kirpiler gibi çekiliyorum kabuğuma,

Çıkartıyorum dikenlerimi.

Yeter diyorum-

Bu ilk değil ki...

Yorgun sanmayın, isteksizim.

Anlasanıza!

Mücadele çok kıymetli-

Harcanmaz öyle uluorta

Uzlaşmayı denemeli.

Artık her şeye inat

Gülüşlerim çok sesli.

Yayılsın istiyorum-

Köşelerde oturmuş yanlızlara.

Yönsüz olmam, başıboş olmam-

Kimin umrunda.

Tutunduğum bu hayat benim.

Onu ben beslemeliyim.

Her kıyısız sabahta,

Sığınma menfaatinden uzak,

Samimi bir merhaba demeliyim