Son Dilek
tutup soluksuz bıraktın haksız hazanlarımı
hayallerim kırılırsa aynalara bakma
göremezsin kendi baharını
dalgalar kıyıya vuramaz artık
söz de biter
dalga kırandır beklemek hırçın
sesi duyulmaz olur
yüreğimin kanısı inanmıyor gözlerime
ışığıma kan sızdı
ağlamak neden bu kadar ılık
her gözyaşım ayrı bir nokta
her nokta ayrı bir umut
su içer gibi unut yazdıklarımı
silindim yangınlarımdan
bıraktığım boşluğum yanıyor artık
alevler yetmiyor beni yakmaya
ölümlerle oynaşarak duruluyorum
denizlerimi
çalkantısında çıkıp gelişin
konaklarına sorularımın
yasakladım kendime sensizliği
onulmaz yalnızlıklar yüreğimi kıskansın
aklıma düşen hasret çığlarını yıkıyorum kanımla
ömrüne şah damarımla tutukluyum
saymıyorum artık yıldızları
düşlerimin ortasında bir senin yıldızın
kayarsan tutacağım son dileğimi
gittiğini hayra yoruyorum deniz kızı saçlım
geleceğini bilerek açıyorsa kapılarını ardına kadar
Nisan yorgunu erguvanlar kırık düşlerime
akşamlar mı sustu caddeler mi ıslak
ağaçlar mı süklüm püklüm
yoksa hıçkırıklar mı yetmiyor anlatmaya emeğimi
son dileğimi sana söylemeyeceğim
güne gücenmiş ikindilerimizi düşün
bırakamadığım ellerinde kalan o dargın boşluğu
kahrolurken kirpiklerim son çırpınışında gözlerimin
sana bir kez daha bakmak için ertelediğim kalp atışlarımı
son dileğimi sen bil hırçın prenses
hırsızıyım gönül tahtının tacının
korkma çalmam hiçbir şeyini yüreğin bambaşka
içimdeki fay kırıkları devirmeden çaresizliğimi
sensizliğime
'şarkımızı dinliyorum başka bir şey duymak deprem
tüm çıtırtılar diken üstünde
sesin soluğum olsa şimdi...'