Son Donkişot

Ben sırtında ölüm taşıyan karıncayım Anne

Bir cam bıçak uzun bir masal

Elleri sana benzerdi anımsadım

Balkonları vardı o şehrin

Bütün kadınlar kendini asardı

Cüzzamlı şiirlerim o zamandı

Çatladı esmer bir yontu

Büyümeye karar verdim anne

Yakarak bir düşü çekincesiz

Siyah bir mumya çözülür siyah

Bir tabutta tuzla yıkanır yara

Liflerinden kesilimiş narkozsuz

İçimden alma kendini

Yakılmış bir masal naif bir yalnızlığa

Kimsem ol dedim ki kimsen

İki göz arasında bir ceset tavsirisin sen

Zenciyim halaa ve ölmedim

Çiçeksiz bir türbede

Derin yüzünde parçalanmış aynalara

Dağılır lirik bir söylence

Duyuyormusun beni sesime gömülen hira

Tanrı çoktan unutmuştu değiştim

Gömleğimi siyah budra lekesi

Çıkardım derimi yılan ağustost'u

Cüzzamlı bir aşkın yazısız Alfabesi

Mezar taşı manifestosu-

Ağzından gece sızıyor bak

Etlerime yamıyorum ağladığın zamanları

Yüzüm akıyor bir pencerede yarasalar

Çarpıp düşüyorlar kör hüzünlere

Kar yağıyor eylül diyorum henüz

Geliyorum sana bir avuç sevgi

Bağrına bas/iki devrik cümle

Evimin çatısı yok mesela

Gurbetti ceplerim

Üşürdü ellerimde yoktu

O şehir de yoktu ihtimal

Aşk dediğim soyut bir yokluktu

YalanYansımaYanılsama

Şizofren bir donkişottum...