Son Fasikül

I

Yedi gökten yedi denizden kaç ağartı geçti, ezberledim;

artık

bir katlim vardı benim

o tanrılarınki kadardı, ağardı

yalan yok, intikam gibi görülmedi bu

bana söylenmesi gerekti ancak

hangi taşın altında bilendim bedenimle

pazartesi doğmamış beni, neden doğururdu pazartesileri

gözlerime tutsak ettiğim kadarıyla insanları neden özgürdü şimdi?..

Bir katlim vardı benim

intikamlar kadardı, yürekte katık

hükmü yok, itiraf gibi görülmemeli bu:

sevgililerden arda düşen günlere ve eylüllere çağırdığımda sesimi

ekledim tabutlara artakalan nefes boyu saltanatları

hancılar, yolculara gerekti

yol, yolunda ürkerek

ola ki cinayetler sabahında

o tanrıların kıskançlık nedeniydim

doğrular uydurdum seyrüsefa kurbanlarıma

rüzgarlara ihanete zorladığım papatya kokularını

umacılardan çaldığım başlangıçları

tüm adılları kaçırmam gerekti.

II

Bir katlim vardı benim

annelerinki kadardı, yaşamasız

çaresi yok tabutlar ekledim nefes soylarına:

insanlar kaçamasın, diye

şahane kafesler yaptım kuşlara

evlerin çatılarını söktüm bulutlardan

mezarlardan geçirdim yokluğun patikalarını

aşkın en güzel kervansaraylarına aitti serzenişler

ve bir katilsem ben, eksilmeliydi bir günahım

intihar gibi mi anılmalıydı bu

ezberimde mi kalmalıydı siyerimin son fasikülü?