Son Fasıl
ben eski bir fotoğrafım
kenarları yıpranmış
senin her akşam karanlık çöktüğünde baktığın
baba yadigarı bir albümde
sonra aklını, diz kapaklarını, geçmişini yitirdiğin bu evin
naftalin kokan köşelerinin
kahkaha ile mey edilen sohbetlerinin
izleri var porselenlerde / yıllanmış koltuk izlerinde
sen aksanını, hanımefendiliğini bozup
hiç bir zaman dertleşmedin
bozuk ama Münir Nurettin bir plakla
şimdi
önce caddeye
sonra kabristana bakan bu odanın
yeşilden kadife perdeleri
seni gizleyemeyecek bilmelisin
ve görmelisin ki
tozlu, macunları dökük çerçevelerin arasından
aslında benim suretim, sessizliğine mühürlediğin
sana dalıp gitmeler yakışmıyor uzaklara
kokular siniyor duvarlardaki hatıralara
beyaz ama iki yana taralı saçlarına
çaresizlik dem vuruyor son fasılda
black_1