Son Mektubum

Kör, topal sözcüklerdi

Kalemin yamacına yaslanan

Ve

İçimde ki eşiğe uzanan aslandı yalnızlığım

Bazen kükreyen

Bazen de etimi, kemiğimi kemiren

Bir öfke fırtınasında yaralarım kabuklarını söktüyse

İçime ağlamayı öğrettiysem

Acılara gülmüşsem

Ha bir fazla ha bir eksik

Bedbahtlığımı şiirin kulağına fısıldadıysam

Olur olmaz zamanda

Boş verdim kimsesizliğimi

İçimde ki acıyı

Burukluğumu...

Hayata diye; başlık attığım her mektup

Ya da şiir

Yarım asırlık ezgisiz bir ağıttı oysa

Yazdığım sayısız adresiz mektubun kaçıncısıydı unuttuğum

Göğüs kafesime tüneyen mutluluğa bir umuttu pulum

Hep bana, kendime dönen...

Bu sana, kendime, hayata yazdığım son şiir

Ya da ne bileyim son mektubum

Avuçlarıma doluşan kelimeler kanatırken

Tutanaksız acılarım oldu

Yüreğim ağzıma oturdu

Zor, bela yutkundum...

Yüreğimin avlusuna doluşan hayallerim

Kuş olup uçtu

Koştum yalın ayak peşinden

İçimin kanaması topuklarımdan sızdı

Yine yaralara tuz basarak

Bir mektup

Ya da bir şiir daha bıraktım baş uçuma

İçimde ki kör kuyuya taş ata ata

Derinden sustum!

Anladım ki;

Kaç şiir ya da mektup yazarsam yazayım

Tanrılar sağır ve dilsiz

İşlerine gelmedi duymak beni

Tıpkı sen

Tıpkı siz gibi

Yazacak ne kaldı ki

Bu son mektubum...