Son Nefeste Aşk

Güneşe dönmüştü yüzünü,

Gölgesini hiç bilemedi,

Güneş kör etmişti gözünü,

Uğradığı ihaneti göremedi.

Yetmedi,yüreğinden hançerlendi.

Cenazesini hiç kimse gömmedi.

Fanilik gömleği giydirildi,

Ab-ı hayat içirildi.

Bilineni gör,sonra öl dendi.

Nasıl görsün,gönül gözü de kördü.

Niye yaşıyorsun,haydi öl de demişlerdi.

Çok ağladı,sonunu gören fani.

Sonunda anladı .

O'nun uğruna can veren ölümsüzdü.

Ölmek istedi.

Çok geç...

Yeniden doğması gerekirdi.

Kalktı annesine gitti.

Annesi:

-Seni bir daha doğuramadım ki

-Uğruna can verdiğine git!dedi

Aynaya baktı,ölmekten vazgeçti.

Açtı ellerini,son duasını etti.

Kustu,kustu.;ırmak oldu ab-ı hayat.

Muradı O'nun uğruna ölmekti.

La dedi,

Hissetti nefesi yetmeyebilirdi.

İki nefes arasına sığdırabildiğince

Son kez Allah dedi.

Yeniden doğmuştu.

Artık ölebilirdi.

Nasıl ölmesinki:

Onu beklerken,

Son nefesinde bulduğu,

Uğruna Can Verilecek Sevgili.

Azrail'e gülümsedi,

Son nefesini verdi.

Gün döndü,kabrinde gül bitti.

Herkes anladı.

O, bir Gül uğruna ölmüştü.

Kurtköy, 2011