Son Pişmanlık

Karanlığa yürüyorum aydınlık varken

Kötülüğü kolluyorum iyilik karken

Hislerimi dizginleyip salim dururken

Ebediyetimi kaybettim tıpkı edebim gibi

Şehir şehir gezip gam topluyorum

Mevzi içinde kaldım yas kokluyorum

İç dışa geçmiş his yokluyorum

Sabrımı kaybettim tıpkı emelim gibi

Gezinirken avare boşa kürek çekerek

Serseri mayın gibi kendimden geçerek

Dostu bulmak için hep kötüyü seçerek

Hedefimi kaybettim tıpkı hislerim gibi

Kol kanat gerilmiş kafeste dururken

Ötmeyi bilmez yemleyip susarken

Uyuyabilmek için ışık yakarken

Korkumu kaybettim tıpkı saadetim gibi..