Son Rötuş

Afilli sarayımın

Pırlantalarla süslenmiş tahtında

Gecenin en şöhretli anlarında

Asil dolunaya karşı

Kaldırıyorum kadehimi

İçine korkularımdan beslenmiş bir içki..

Ve şerefe diyorum..

Tüm gözyaşlarımın şerefine.!

Bir yudum alıyorum..

Ve gözlerimi yumuyorum..

Nefesimin durduğu bir dakikada..

Siyah beyaz film kareleri

Ve umutsuzluğum.!

Şimdi hissediliyor gibi yudumlar

Adeta delip geçiyor boğazımı

Kalbime doğru yaklaştıkça..

Bir ipe asılıyor sırayla

Ruhum tebessümlerimi !

Ve edebiyen kayboluyorlar..

Çınar ağcının altında.!

Evet evet..

Son rötuşları eksik bir masal.

Günahları olan insanların

Cevapsızlıkları gibi bir hayal.

Ama hayat..

Rötuşları eksik bir portre değil mi?