Son Söz / Kuytuda

Güneşin kıyısında bir yağmur...

Bir damla kalıyor

içimde

Çise kırıntıları...

Bize ait olmayan

ne varsa

çokluğa sunuluyor,

tüm eşyalarımı yakıyorum,

kadehler eşiğinde.

Alevli bir denizde gönlüm

Ve hayatım,
ayaksız bir gemi...

Dümende yeşil bir fırtına.

Bu fırtına

o fırtına değil artık.

Yakıyorum yeşili

ama günah biliyorum.

Bütün o kaosun sürüntüsü

Bir aşkı hırpalıyor.

Bir aşk hırpalanıyor...

Bir aşk.

Bir aşk...

Aşk bu mu?

Sebepsiz karanlıklar bunlar.

Kayboluyoruz.

Anılar değiştiriyor yerlerini.

Çarşaf kadar bozuk siluetler

gülme çabasında,

Yatağın üzerinde

Gulyabani firaktan bahsediyor.

"Bedenime mi dar bu sevda!

Sığmıyor kabına o 'kalbe dolan nefes;

ya doldur boşluğu

ya da yangın

sessizliğinle devleşsin."

Dar yollarıma sermeyelim

Bu yeşilden bozma yorgunluğu.

Koridorlarında yalnız sevişen

iki at,

dört nala...

Bu tablo da eskiden bir yara

Bir çeyrek kalemim geveze

bir dilsiz kağıt, tam.

Sen de yan!

Şiirlere küstüm desem

yalan olur...

Deniz gülümser

desem

hayal,

uzakta fenerleri yanan yer

Orası;

Şarkikaraağaç...

Mim kadar suskun bak!

Mum gibi yanmıyor mu?

Güneş

İlla ki zor solandır

Sokak lambalarında iki nefes

Kaldırımlar kilitlenir kilit taşlarına

Ve boğazımda bir hıçkırık... Alev.

Alev

Hiçliğin ensesinde

sönük

Şimal asılır ardına

Ay dolunay olur

Yıldızsız gecelerim kadar güzel

Acıya hemhal

kabul zamanında

Sevdanın...

Ben son sözü olurum bu hayatın.

Bu şehrin dar sokaklarında

Mum kadar eriyik

Ok gibi vurgun.

Ve

bir sana sevdalı...

Uzanıp gecenin boynundan öperim.

Kuytuda siperde yatmış

yaşlı bir mavzer, kahır...

Son sözlerin acısında

sonunu bilen kahinim...

"Şimdi beni arıyorlar"

ben sana döne...

Ne güzel yalan,

En güzel yalan;

Katline kalem kırılmış gibi...

Tcpassenger_ierdoğan

12.05.2026/ cevizsizdere