Son Yaz

Ah son yaz son yaz

Mevsiminden haberi yok dağların

Ah son yaz

Bozumundan haberi yok

Mor salkımlı bağların.

Üşüyorum yine,

İçimde solan yanlarıma merhaba.

Geçti bir yaz,

gençliğimden bana kalan: hiçti.

Sonra esti yel,

sabahın ayazını titreten,

sevemedim ikindi sonlarını da

-acı kahve tadında,

Kekremsi bir mevsimi soluyorum

Eylül başlarının

yanıksı kokusu siniyor göğe:

Oraya sığınıyorum

Bir süreyya kabilinde

Zamanı sıyırıp yokluklardan

Güneşin solgun teninden...

Anızlara sinen ıslak çiy

Güneşin havaya yalnızca ışık verdiği zamanlara gidiyor aklım.

İniyorum gökkubeden

-Aklım; kurtar beni heveslerimden,

Sancılarıma kerpetenler ekleyenim

Can havliyle kurtulup rüyalardan

Kilit kilit yeni belalar sürgüleyenim.

Atıldım kör kuyulara

Çıksam ne olur, mezarımı kazsan ne

Duymaz hiç bir kervan haykırışlarımı

Ağudur suyum içilmez

Yönüm yıldızlardan biçilmez

İzbedeyim, yol değil ki geçilmez...

Ah son yaz, son yaz

Güze boyanırken yapraklarım

Sancıyor saat,

koparıyor aklımı ikliminden

Çekiyor ellerini günler

Şimdi sarsın aymazlığımızı geceler.