Sonbahar Düşünde Biz

Nefesimin kesildiği bir geceydi seni sevmek

Karanlıktı, bir o kadar da güneşti yüzün

Ağladığımı görmeksizin sokulduğun sokak

Kaçtığın gözyaşlarımdı senin adın..

Öyleydi,

Sen kaçışsız bir yol idin

Benliğine ulaşmaya çalıştıkça uzaklaşan

Tamamen kamçıladığın duygularımı andıran

Donuksu, usul usul damlayan, bir mum idin.

Susmak yaraşmaz ışığına

Nefretini kusmayalı geçen zaman içerisinde, ben

Olduğumdan da ileride değilim

Kendimi zorladığım çıkmazlarınla örülü

Sert, olmadık bir gardiyanın elinde, beklemekteyim

//Gittiğin her adıma basmanın esefliği altında

Kendimden geçmekteyim..//

Olsun!

Kokunun uzaklığı, yanımda iken

Senin çok uzak oluşun, yokluğun

Tek bir kereliğine de olsa gülüşün

Belki de susuşunun yanında sözlerin

Birer anının başlangıcıdır...

Olsun, yoksun ama olsun..

Aklının köşesine esir bıraktığım sevgim korur seni!

Gözüm arkada kalmayacak; kalmıyor artık

Bildiğim onca güzelliğe seni yakıştırmamda onurlandırıyordur seni..

Olsun, aklının kenarında bile olsam, ben

Seni sevmeye devam edeceğim/ etmekteyim...

(Sonbaharın akşamına geldiğinde aşkın

Muzip ezikliğiyle soluklanıyordu

Donuk, mahcup, bir o kadar da huzursuzdu.)

Ki yüreğinin dolu olduğunu bile bile yine istemekti seni sevmek

Ağlamak, belki de ağladığının yüzünde gölge oluşturmasıydı,

Kalbinin derinlerindeki kızgınlığıma bir umut ekmekti,

Seni sevmek; ömrünü deliksiz bir uyku sanmak,

Gözümüzün kapalı, ellerimizin soğuk olması idi...

Böyle sürüp gitmesi de önemsiz olduğunda, sevgin

Bensiz bir sürgüne ilan,

Düşsüz bir uçuruma en büyük derinsizlik idi.

Yine durgun yüreğin

Sahipsiz aklına bir düş takılı

Süssüz, en sade hali ile bir düş,

Omzunda tanımsızlık,

Kalbinin beninde kararsızlık zapt edili iken,

Kurduğum tüm hayallerin içinde

Senden bir iz, uzaklardan bir donuksuluk sarılı

Yoksun, ama olsun,

Şimdi uzaklardan gülümseyen düş ile ben,

Kalbinin derinliğinde seni bulmanın naifliğinde

Mutlu, umutlu,

Biz, bir sonbahar akşamının altında

Sadece ikimiz...(olmasak da olsun..)