Sonbahar Yeşili Düşerken Yere

Güneşi bol bir kentte,

Gülümserken baharın güzelliğine

Mayısın portakal çiçekleri,

Dalından sarkan yaprağıyla

Gün yeşilini kucaklar yaşama sevinci.

Ne temmuzun asfalttan çıkan buharları

Ne şubatın terleyip dökülen bulutları

Hükmedemez güzelliklere;

Dört mevsimin yakışıklı prensi,

Öper Pamuk Prenses'i zaman gelince.

Keskin kokusuyla yeşil bir halıdır o

Kuşgözüyle.

-Bazen bir çekirdek hayata hükmeder

Ya da yeni bir nefes başlatır kendi hükmünde.-

Yedi iklimin ak örtülü şehrinde,

Ak bir portakal çekirdeği

Vize alabilirse kar tanelerinden,

Sevişir azameti bol toprakla.

Bir buz kenti şenliğinde,

Günahın iliğini açma bedeli

Sevabı üşütecekse sonsuza kadar,

İkilemleri içmek gerek

Sarhoşluğu iç edene dek.

Yasak aşkın mis kokulu yaprağı;

Kendini yalnız hissettiği kentte,

Onlarca sarı giysinin

Tek yeşil düğmesidir artık.

-Sarılar arasında bir sonbahar yeşili...-

Oysa yürekli bir el uzansa

Yine yeşil kalacak,

Pamuk prensesini öpecek mutlaka.

Direnen sonbahar yeşili,

Sarhoşluğu iç edemediği kadar üşüyüp

Mevsimin fıtratını içtiğinde,

Sarı iliğe bağlanmış

Sarı bir düğmedir artık.

-Kolaydır sarartmak;

Yeşili saklamak zor...-

Sertçe iliği çözen bir el

Koparıp düşürdüğünde sarı düğmeyi,

Daldaki son yeşil yaprak da düşmüştür artık yere.

Yine bahar gelecek,

Yeni yeşiller doğacak.

Ta ki sonbahara dek...